ABD'de genetik çalışmalar yürüten bir araştırma grubu, Amerika yerlilerinin sadece Sibirya'da Saha (Yakut) Türklerinde rastlanan bir geni taşıdıklarını, Kızılderililerin iddia edildiği gibi Asya'dan değil, bugün Sibirya ve Alaska arasında kalan bölgeden geldiğini savundu. Michigan Üniversitesi'nde yürütülen çalışmada, Amerika'nın kuzeyinden güneyine çeşitli bölgelerdeki yerliler ile Sibiryalı iki farklı grubun (Saha Türkleri ve Tundralarda yaşayan Nentsiler) incelendiği bildirildi.
Yapılan analizlerin sonucunda, tüm gruplarda ortak bir gen bulunduğu, bu nedenle Amerikan yerlilerin çeşitli ırklardan değil, tek bir ırktan oluştuğu ileri sürüldü.
Araştırma sonucunda hazırlanan raporda, tespit edilen ortak gene, Sibirya'nın doğusu dışında hiçbir yerde rastlanmadığı belirtildi. Araştırmayı yürüten Noah Rosenberg, "Kıtaya göç eden gruplarda genetik çeşitlilik olmadığına göre Amerika kıtasında büyük bir kalıtımsal değişiklik olmamıştır" dedi. Antropolog ve arkeologların bir kısmı Amerika yerlilerinin 12 bin yıl önce kuzeybatıdan geldiklerini savunmuş, bir kısmı da 30 bin yıl önce Asya ve Polinezya'dan deniz yoluyla geldiklerini iddia etmişti.
Amerikalıların geldikleri iddia edilen yer, kuzeybatı ABD ve doğu Rusya'yı birbirinden ayıran Bering Boğazı nedeniyle kayboldu. Raporda ayrıca, Bering Boğazı çevresinde ciddi bir genetik çeşitlilik olduğu ve bunun göreceli olarak yeni gerçekleşmiş göçlerden kaynaklandığı belirtildi.
yağmurda ıslanarak çıktık yola yüreğim.. biz her şeyi göze alarak çıktık bu yola....ve acılara göğüs gererek devam edeceğiz hep..tebessüm ederek hayata...tıpkı bir güneş gibi doğacağız yüreklere...bir gül gibi açacağız sevda mevsiminde....
tek sermayemiz sevdadır bizim..tek dostumuz yıldızlar..onlara anlatırız kendimizi..onlar anlar sadece bizi...ve saklanırız geceye..kimse görmesin bizi bilmesin diye....umut olup yağarız gökyüzünden..aşk olur yanarız gönülden...ve yürürüz yüreğim..bütün engellere karşı...eğer soktuysak elimizi taşın altına ezilsede çekmeyiz yüreğim..hep dediğim gibi ya...
aşıklar diyarına ulaşmak o kadar kolaymı...acıya tebessüm gerekir..taş atan ele gül atan el gerekir...bize engel koyana dost eli gerekir...işte yüreğim kolaymı sandın..aşıklar diyarına ulaşmayı..kolaymı sandın sen aşkı...hiç kolay değil yüreğim hiç kolay değil...aşk sandıkları gibi oyuncak değildiki...aşk yanmaktı aslında sadece geceleri ağlamaktı kimse bilmesin görmesin diye...aşk MUSABDI YÜREĞİM AŞK EBU BEKİR Dİ....ve onlar gibi olabilmekti..sevgili için can vermekti....kardelen kadar temiz su kadar saftı aşk....ve yüreğim aşk sadece çift kişilik yaşanan bir yalnızlıktı...ve yüreğim aşkı,sevdayı koyup bağrımıza umudu alıp koynumuza gidelim yüreğim gidelim...okşanmamış yetim başları,dinmeyen hasret acıları bizi bekler yüreğim...ve tanıtalım yüreğim kendimizi herkese..duysun bilsin bizi bütün acılar...ve bütün yangınlar..biz sevda yağmurlarında ellerini açmış bekleyen bir garip dilenciyiz....
acılara beraber yürüyoruz senle...
ayağımızın altına hep ateş koydular...biz yüreğim o ateşleri gül kabul edip yürümeliyiz....
hani derim ya hep aşıklar diyarına varmak kolay değil diye....bu söz çok doğrudur yüreğim...ordakiler ne acılardan geçmişler....bizler acıya gülümseyerek;bizi itenlere elimizi vererek,bizi ağlatanlara tebessüm ederek gitmeliyiz yüreğim..sadece önümüze bakarak...umudu sermaye alarak yürümeliyiz.....
yalnızda kalsak yılmak yok...zaten yalnız değilizki yüreğim...elbet seveni seven vardır....bizim tek görevimiz sevmek..hep sevmek..her zaman her şekilde sevmek..ama sade değil..sonlu değil..sevmek ama sınırsızca sonsuzca yüreklice.......
beyaz bulutlarımızı siyaha boyadılar....umut uçurtmalarımızı parçaladılar...tutunduğumuz bütün dalları kırdılar...bilmiyolar yüreğim bilmiyolar diyelim..çünkü EN SEVGİLİYİDE taşlamadılarmı kanatmadılarmı onu..ozaman yüreğim sence şikayet etmeye hakkımız varmı....
Sınırsız olan aşkımızı bu dünyaya sığdırmayalım yüreğim....aşsın bu dünyayı ulaşsın ötelere....alsın bizi götürsen sevda ülkesine...umut olup yağsın yüreğimize....
hep sevmeye dairdi herşey görmeyi bilene...tabii sevmeyi sevene....
doğan güneş bir sevgiyi anlatırdı...yağan yağmur söndürürdü hasret ateşini bir nebze...izlerken cam kenarından yağmuru ıslanmaktı rahmetinde en güzeli bence...
şimdi anlatalım sevdayı yüreğim susamış gönüllere....umutlara uçalım kuşlarla birlikte....ve yağmur olup yağalım yanan yüreklere....
hani anlatırlar ya aşkı...kuru boş ifadelerle..halbuki bilmezlermi ki ölenler ne içim öldü...EN SEVGİLİYİ SEVENLERDİ işte aşkı tarif edenler...nasılmı tarif ettiler...hayur sözleriyle değil verdikleri canlarıyla tarif ettiler...zatende öle olmalıydı.... bir gün güneş yine dogacak n......n
belki sevdik çoğu zaman..yüreğim ama neyi sevdik nasıl sevdik...
BİZ HEP SEVDAYI TOPRAK ÜSTÜNDE ARADIK GALİBA YÜREĞİM
AMA KİM BİLİR BELKİDE TOPRAĞIN ALTINDA GİZLİYDİ...
(alıntı) m
Ne olur terketsen beni. Peşinden geleceğimi mi sandın? Terkedersen et. İşte umursamıyorum seni. Yok yok arkana bakma bile sana bakmıyorum. Benim baktığım senin tarafında bir şey ama sen değil. Belki ufuk çok uzaklardaki, belki bilemediğim bir karanlık beni içine çeken. Ama sen değilsin. Biliyorum biri gelecek ve karanlıklarımı eritecek. Bir güneş gibi doğacak içime ve belki senden çok ve belki senden fazla ısıtacak ruhumu. Hatta senle yaşanılmamışları yaşatacak.
Kim mi olacak? Sen beni mi dinliyorsun? E hadi git artık durma, duyma... Ben miyim seni terkeden, yoksa sen misin? Bakma bana öyle. Ya da aslında bir kez ve son bir kez bak bana. En öfkeli yerlerini göster bana, en can alıcı parıltını gönder ve senden daha çok nefret edeyim. Evet nefret edeyim senden. Yanlış duymadın. Nefret ediyorum senden. Sen hala ne duruyorsun, gitsene be kadın. Nefret ediyorum senden... Daha ne söylemeliyim...
Terk etmekmiş, olsun. İnsan önce insanlığını yitirmemeli. Gözünde sevgi namına bir parıltısı olabilmeli... Sen de bunların hiç birisi yok. Duydun mu beni? Sen de en ufak bir sevgi parıltısı bile yok. Yanlış kişi miydim senin için? Evet sende benim için yanlış kişiymişsin. Ki gidiyorsun işte. Ufkumda kayboluyorsun. Güneş olsan görmem artık seni...
Gittin işte, kayboldum ufkumdan, gözlerimden. Yoksun artık benim için. Oh be. Neydi o günlerim. Çok çektim senin elinden. Biz zaten hiç anlaşamadık seninle. Zaten hiç uyuşamadık. Bir elmanın iki yarısından çok benim biraz patlıcana çekmişliğim, seninse şeftali kokan bir yanın vardı hep. Olmadı işte... Olmuyordu...
Acaba şimdi nerdesin? Biliyorum gittin ama... Yok yok seni özlediğimden falan değil... Ben, ben sadece merak işte ne yapacaksın ki? Aslında merak bile etmiyorum, böyle durduğuma bakma...
Hem ne var ki gitmişsen? Kendime ayıracak daha çok zamanım var artık. Hayatımı dolu dolu yaşayabilirim. Birisine körü körüne bağlanıp onun hayatını yaşamaktansa, kendi hayatımı yaşarım... Ben kendim de yaşayabilirim...
Yo yo ağlamıyorum. Üzülmüyorum bile. Onlar mı? Hayır gözüme bişey kaçtı da...
...
Aslında...
Sen bakma söylediklerime...
Terkeden sensin ama gel gitme be sevgili...
Beni böyle bırakma. Ne sen benim patlıcan tarafımdan yoksun kal, ne ben şeftali kokusunu özleyeyim. Gel de gitme. Kaybolma ufkumdan...
Hepsi öfkeyle söylenmiş mısralar. Biliyorum kırıldın ama gel gitme be.
Hem, hem ben seni çok özledim...
Neyse...
Biliyorum; ama elimde değil söylememek... Bir gerçeklik vaat etmese de "merhaba" deyişin... Yüzüme bakmadan konuşabilsen de elimde değil işte... Ben de bakamıyorum senin yüzüne...
Seni; "elsiz" ezberliyorum!. Belki hiç dokunmayacaksın bana... Bir gülün yaprağına dokunur gibi dokunacağım ben... Sana değil; yine bir gül yaprağına...
Seni; "dilsiz" tanıyorum!... Seni ne zaman düşünmesem susuveriyorsun kulaklarımda... Senden özge düş, hayal yok!.. Sen duvarlarımda alışılmış bir yalnızlıksın... Konuşamıyoruz "merhaba"dan başka kelime... "Nasılsın"lar zoraki çıkıyor dudaklarımızdan... Duymuyoruz!.. Eminim...
Seni; "kör" bilmek de işime gelirdi belki... Bir cam yansımasında ya da yağmurlu bir yalnızlığında yolculuğunun, dışarıyı izlemediğini varsaymak... Anlamsız bir bakışa, belki biraz da siyaha bürünmesi gözlerinin...
Kendimi "hissiz"liğine inandıramıyorum... Şu yazdıkların var ya; olmasa onlar?!! Tüm noktalı virgüllerimle birlikte ben, sana aşık olacağım...
Şiirler umurumda değil!.. Şarkılar... Hepsinin boğazını sıkacağım... Duyduğum her güzel melodiye susacağım artık; çünkü ben, sana aşık olacağım...
Seni ilk okuduğum şiirde olduğum gibi... Seni ilk gördüğüm resimde olduğum gibi... Seni ilk tanıdığım günde olduğum gibi... Ve dün, ve bugün olduğum gibi... Yarın da ben, sana aşık olacağım.
Aynı kaldırımlarda üşümüş olabiliriz bir ihtimal, bu sebepten seviyorum artık onları... Belki aynı rakıyı yudumladık bir zamanlar... Aynı yağmura tutulduk... Aynı anda bakmışız ki ayışığına... Ben sana aşık olacağım.
"Sus" diyecek gözlerin bana... Biliyorsun, bir daha bakamayacağım onlara... "Sus" diyeceksin duyamayacağım sesini de... Beni reddedişini bile çok gördüm kendime. Bir hayal şiiri yaratacağım ve onun içinde ben, sana aşık olacağım. "Sus" diyemeyecek yazdıkların bana... Ben de "Sus" olamayacağım yazdıklarımda!.. Seni yazacağım; çünkü artık "varsam varım"... Çünkü, ben sana aşık olacağım ...
İçimde senden başka bir sen var artık ve ben onu sonsuza kadar yaşatacağım... Bir hayal kenti yaratacağım ve onun içinde ben, sana aşık olacağım...
Yaşlı değil aptalım!.. Hal bilmem, mazeret bilmem şimdi... “ama” diye başladığın hiç bir cümle ilgilendirmiyor beni... Yirmi yaşımın heyecanına kapılacağım...
ve ben ...
Sen bilmediğin için beni, gönlünce yazacaksın şiirlerini... Senin yazdığını okurken ben o şiirde de bir başka “ben” yaratacağım... Böylelikle sen de “beni” anlatacaksın... En çözülmez açmazlarla hazırlandım sana... Bir değişiklik yapacağım...
ve ben; (bilmiyorsan söyleyeyim)
Sana aşık olacağım.
(alıntı)
cok komik yaa hakaten guldum baya bi elinize saglik 
m
